The Last of Us Part I’i oynarken amacım sadece bir oyunu bitirmekti ama kısa sürede bunun mümkün olmadığını anladım. Oyun, daha ilk saatlerden itibaren beni kendi temposuna soktu ve acele etmemi hiç istemedi. Sürekli aksiyon sunmak yerine, yaşadığım dünyanın ağırlığını hissettirdi. Bu da beni ekrana daha çok bağladı.

Hikâye tarafında anlatım oldukça sade ama bir o kadar da etkili. Oyun, büyük olayları gözüme sokmak yerine küçük detaylarla anlatmayı tercih ediyor. Diyaloglar doğal, karakterler inandırıcı ve ilerledikçe onlarla aramda istemeden bir bağ oluştu. Oyunu oynarken “bir sonraki görev ne olacak?”tan çok “bu dünyada biraz daha kalmak istiyorum” diye düşündüm.

Oynanış açısından bakınca oyun çok karmaşık mekaniklere sahip değil ama bu bence büyük bir artı. Kaynakların sınırlı olması beni sürekli dikkatli oynamaya zorladı. Her çatışma öncesi durup düşündüm: sessiz mi ilerlemeliyim, yoksa risk alıp savaşmalı mıyım? Bu kararlar oyunu daha gerçekçi ve gerilimli hissettirdi. Özellikle gizlilik odaklı ilerlemek bana çok daha tatmin edici geldi.

Atmosfer konusu benim için oyunun kalbi diyebilirim. Sessizlik çok iyi kullanılmış. Müzik sürekli çalmıyor ama girdiği anlarda sahnenin duygusunu net bir şekilde hissettiriyor. Çevre tasarımı inanılmaz detaylı; terk edilmiş binalar, doğanın geri aldığı şehirler ve küçük çevresel hikâyeler dünyayı canlı hissettiriyor. Bazen ilerlemek yerine etrafa bakıp durduğum anlar oldu.

Grafik tarafında Part I sürümü gerçekten fark yaratıyor. Karakterlerin yüz ifadeleri ve animasyonları çok güçlü. Küçük mimikler bile sahnelerin etkisini artırıyor. Işıklandırma ve gölgeler atmosferi destekliyor. PC sürümü çıkışta bazı performans problemleriyle gündeme gelmişti, ben de başta tedirgindim ama oynadığım süreçte güncellemeler sayesinde oldukça stabil bir deneyim yaşadım.

Oyunun temposu herkese hitap etmeyebilir. Hızlı aksiyon ve sürekli çatışma arayan oyuncular için yavaş gelebilir. Ama benim için bu yavaşlık oyunun en güçlü yanlarından biriydi. Oyun bana durup düşünme, etrafı gözlemleme ve yaşananları sindirme fırsatı verdi.

The Last of Us Part I’i bitirdiğimde aklımda kalan şey sadece oynanış ya da grafikler olmadı. Oyun bende bir his bıraktı. Bitirdikten sonra bile bazı sahneleri ve atmosferi düşündüm. Her oyun bunu başaramaz.

Kısacası, hikâye anlatımına, atmosferine ve karakter odaklı yapımlara önem veren biriyseniz, The Last of Us Part I kesinlikle denenmesi gereken bir oyun. Benim için çok özel bir deneyimdi ve uzun süre aklımdan çıkacağını sanmıyorum.

Gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.

The Last of Us Part I’i oynarken amacım sadece bir oyunu bitirmekti ama kısa sürede bunun mümkün olmadığını anladım. Oyun, daha ilk saatlerden itibaren beni kendi temposuna soktu ve acele etmemi hiç istemedi. Sürekli aksiyon sunmak yerine, yaşadığım dünyanın ağırlığını hissettirdi. Bu da beni ekrana daha çok bağladı. Hikâye tarafında anlatım oldukça sade ama bir o kadar da etkili. Oyun, büyük olayları gözüme sokmak yerine küçük detaylarla anlatmayı tercih ediyor. Diyaloglar doğal, karakterler inandırıcı ve ilerledikçe onlarla aramda istemeden bir bağ oluştu. Oyunu oynarken “bir sonraki görev ne olacak?”tan çok “bu dünyada biraz daha kalmak istiyorum” diye düşündüm. Oynanış açısından bakınca oyun çok karmaşık mekaniklere sahip değil ama bu bence büyük bir artı. Kaynakların sınırlı olması beni sürekli dikkatli oynamaya zorladı. Her çatışma öncesi durup düşündüm: sessiz mi ilerlemeliyim, yoksa risk alıp savaşmalı mıyım? Bu kararlar oyunu daha gerçekçi ve gerilimli hissettirdi. Özellikle gizlilik odaklı ilerlemek bana çok daha tatmin edici geldi. Atmosfer konusu benim için oyunun kalbi diyebilirim. Sessizlik çok iyi kullanılmış. Müzik sürekli çalmıyor ama girdiği anlarda sahnenin duygusunu net bir şekilde hissettiriyor. Çevre tasarımı inanılmaz detaylı; terk edilmiş binalar, doğanın geri aldığı şehirler ve küçük çevresel hikâyeler dünyayı canlı hissettiriyor. Bazen ilerlemek yerine etrafa bakıp durduğum anlar oldu. Grafik tarafında Part I sürümü gerçekten fark yaratıyor. Karakterlerin yüz ifadeleri ve animasyonları çok güçlü. Küçük mimikler bile sahnelerin etkisini artırıyor. Işıklandırma ve gölgeler atmosferi destekliyor. PC sürümü çıkışta bazı performans problemleriyle gündeme gelmişti, ben de başta tedirgindim ama oynadığım süreçte güncellemeler sayesinde oldukça stabil bir deneyim yaşadım. Oyunun temposu herkese hitap etmeyebilir. Hızlı aksiyon ve sürekli çatışma arayan oyuncular için yavaş gelebilir. Ama benim için bu yavaşlık oyunun en güçlü yanlarından biriydi. Oyun bana durup düşünme, etrafı gözlemleme ve yaşananları sindirme fırsatı verdi. The Last of Us Part I’i bitirdiğimde aklımda kalan şey sadece oynanış ya da grafikler olmadı. Oyun bende bir his bıraktı. Bitirdikten sonra bile bazı sahneleri ve atmosferi düşündüm. Her oyun bunu başaramaz. Kısacası, hikâye anlatımına, atmosferine ve karakter odaklı yapımlara önem veren biriyseniz, The Last of Us Part I kesinlikle denenmesi gereken bir oyun. Benim için çok özel bir deneyimdi ve uzun süre aklımdan çıkacağını sanmıyorum. Gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.