The Last of Us Part II’yi oynarken birçok kez sinirlendim. Gerçekten. Oyun boyunca bazı kararlar ve yönler bana mantıksız geldi, hatta yer yer “bu niye böyle?” diye söylendiğim anlar oldu. Ama işin garip tarafı şu: Buna rağmen oyunun kalitesini görmezden gelmek imkânsız.

Hikâye anlatımı çok cesur ve alışılmışın dışında. Herkesi memnun etmeye çalışmıyor ve bunu özellikle yapıyor gibi hissettiriyor. Bazı noktalarda anlatılan şeyler bana fazla zorlanmış ve gereksiz geldi. Oynarken keyif almaktan çok sorguladığım anlar oldu. Bu açıdan bakınca, hikâye beni içine almak yerine zaman zaman benden uzaklaştırdı.

Ama şunu da net söylemem lazım: Hikâye kötü değil. Aksine, yazım kalitesi, diyaloglar ve anlatım dili çok güçlü. Sorunum hikâyenin işleniş biçimiyle, anlatılan şeylerin “nasıl” sunulduğuyla. Oyun, oyuncunun tepkisini fazla umursamadan kendi anlatmak istediğini anlatıyor ve bu da bende sinir yaratıyor.

Oynanış tarafında ise oyun neredeyse kusursuz. Kontroller çok akıcı, çatışmalar sert ve gerilimli. Gizlilik ve aksiyon dengesi çok iyi kurulmuş. Düşman yapay zekâsı sayesinde her karşılaşma ciddi hissettiriyor. Oynarken mekanik olarak hiç sıkılmadım.

Atmosfer, ses tasarımı ve grafikler zaten üst düzey. Çevre tasarımları, ışıklandırmalar ve karakter animasyonları oyunun ağırlığını çok iyi yansıtıyor. Teknik açıdan bakınca Part II, gerçekten çok özenli ve kaliteli bir yapım.

The Last of Us Part II benim için “sevdim” ya da “sevmedim” diye net konuşabileceğim bir oyun değil. Sinir etti, zorladı ve bazı yerlerde fazlasıyla saçma hissettirdi. Ama aynı zamanda cesur, kaliteli ve konuşulmayı hak eden bir iş.

Bu oyun eğlendirmekten çok tartışma yaratmak istiyor ve bunda da başarılı oluyor. Herkese hitap etmez, hatta birçok kişiyi kızdırması çok normal. Ama bu oyunun kötü olduğu anlamına gelmiyor.

Ben sinir oldum.
Ama kalitesine de saygı duydum.