https://youtu.be/OuuBtY3UhVk?si=iyprbDUMUu1wwJ17

Dying Light: The Beast to najnowsza odsłona polskiej serii o zombie, parkourze i walce o przetrwanie. Po dziewięciu latach powraca Kyle Crane – bohater pierwszej części i dodatku The Following. Tym razem trafiamy do doliny Castor Woods, malowniczo położonej gdzieś w Alpach Zachodnich, prawdopodobnie w Szwajcarii… choć w uniwersum Dying Light państwa dawno przestały mieć znaczenie.
Na wstępie warto zaznaczyć – znajomość wcześniejszych części serii mocno wpływa na odbiór fabuły. Bez niej The Beast będzie po prostu kolejną grą o siekaniu zombie. Dla fanów serii – powrót Crane’a to coś więcej niż tylko fabularna ciekawostka.

Akcja rozgrywa się w 2036 roku, czyli ponad 20 lat po wydarzeniach z Harran. Grę rozpoczynamy jako więzień – uciekinier z tajnego laboratorium, w którym przez 15 lat prowadzono eksperymenty na zarażonym Kyle’u. Za wszystkim stoi Marius Fischer, znany jako Baron – pierwszy naprawdę dobrze napisany czarny charakter w całej serii. Nonszalancki, brutalny, niebiorący jeńców. To postać, która ciągnie fabułę na swoich barkach.
Niestety, mimo mocnego villaina, scenariusz The Beast pozostaje boleśnie przeciętny. Zadania główne i poboczne są liniowe i przewidywalne, a narracja – jedynie pretekstem do tego, by znowu wskoczyć w buty łowcy zombie. Dla fanów to wystarczy, ale jeśli oczekujecie narracyjnego arcydzieła – lepiej poszukajcie gdzie indziej.
Warto wspomnieć o nowym podejściu do przerywników filmowych – tym razem zrealizowano je z perspektywy trzeciej osoby. Niestety, nie wypadają dobrze i psują dotychczasowy klimat serii, w której kamerę osadzano w oczach protagonisty. Osobiście wolałbym, by twórcy zostali przy sprawdzonym schemacie.

W porównaniu do Stay Human, które niemal całkowicie rezygnowało z broni palnej, The Beast oferuje solidne rozszerzenie arsenału. Pistolety, SMG, karabiny snajperskie, a nawet granatniki i miotacze ognia – to wszystko wraca, dając graczowi poczucie siły i różnorodności. Broń palna działa przyzwoicie, czuć jej wagę, a animacje dodają realizmu.
Niestety, broń biała to niemal kalką z poprzedniej odsłony. Jej działanie, animacje i system walki – wszystko przypomina Stay Human. Widać tutaj korzenie The Beast jako pierwotnie planowanego dodatku DLC. Brakuje większych innowacji.

Jazda samochodem powraca, i to w znacznie ulepszonej wersji względem The Following. Pojazdy mają wyczuwalny ciężar, brudzą się, niszczą, a po zbyt długiej jeździe bez naprawy – wybuchają jak w GTA. Trzeba je tankować, dbać o stan techniczny, a gameplay z jazdy daje frajdę.
Problem? Mamy tylko jeden model samochodu – SUV Park Rangersów z Castor Woods, spotykany zarówno u postaci niezależnych, jak i przeciwników. To mocno wybija z immersji i szybko prowadzi do monotonii. 2–3 różne modele pojazdów rozwiązałyby problem, a tak – wszyscy mieszkańcy doliny jeżdżą tym samym gruchotem w różnych malowaniach.

Po Harranie i Villedor trafiamy do doliny Castor Woods – klimatycznego miejsca z ciekawą topografią. Mamy tutaj serce miasta z ratuszem, dzielnicę willową, przemysłową, szpital psychiatryczny, a także rozległy park narodowy. Twórcy zadbali, by parkourowa eksploracja nie ustępowała tej z wcześniejszych gier. Dachy, otwarte budynki, wysokie konstrukcje – wszystko zachęca do skakania i unikania zainfekowanych na ulicach.
Niestety, recykling assetów z Stay Human jest rażący. Czasem trudno odróżnić, czy jesteśmy w Castor Woods, czy z powrotem w Villedor – budynki, wnętrza, elementy otoczenia wyglądają niemal identycznie. To jeden z większych minusów tej odsłony.

Dying Light: The Beast to typowy przykład gry „na raz”. Gameplay daje frajdę – walka, parkour, strzelanina, prowadzenie pojazdów – wszystko to działa dobrze lub bardzo dobrze. Ale fabuła, recykling assetów, brak większych innowacji i krótki czas rozgrywki (30 godzin na 100%) sprawiają, że niekoniecznie warto wracać do gry po jej ukończeniu.
Dla fanów serii – obowiązkowa pozycja. Dla nowych graczy – raczej jako uzupełnienie po ograniu pierwszej i drugiej części. Przy obecnej cenie (która wydaje się nieco wygórowana) warto poczekać na promocje – świąteczne wyprzedaże mogą być idealnym momentem na skok do Castor Woods.

Ocena końcowa: 6.5/10 ★
Gra warta uwagi, ale raczej w promocji. Solidna rozrywka na 30 godzin – bez fajerwerków, ale z satysfakcją.