Op 'e heide grien en wyt, Stiet in beam, sa grut en frij. De sinne skittert yn it wetter, De wyn waait sêft oer it lân. It gers is sêft en blomkes groeie, De wrâld is fol fan libben.

De fûgels sjonge harren liet, De bijen sûzje troch de loft. De dei is jong en fol fan kânsen, In tiid fan freugde en fan dreamen. De beammen waaie yn de wyn, It lûd fan libben om ús hinne.

De stjerren skitterje oan it firmamint, De maan beskient it donkere paad. De nacht is stil, mar fol fan mystyk, In tiid fan rêst en fan besinning. De ierde draait syn eigen gong, De tiid ferstjûket yn it ljocht.

De leafde brânt, it hert dat sjongt, In fjoer dat nea ferstomme sil. De lân fan Fryske grûn en wetter, In plak wêr't ik my thús fiel. De wâlden swijen, it wetter stiet stil, In plak fan rêst en fan ferbylding.

De dreamen fleanen oer de diken, De wyn dy draacht my fierder mei. De skiednis sprek, ferhalen libje, De wurden drage yn har lûd. De bergen heech, de dellingen djip, In lânskip fol fan sêfte klanken.

De fjilden wachtsje op har oogst, De boer wurket mei syn hannen. De kij graze yn it gers, De molke rint, it libben groeit. De see rôlet oan de kust, In spegel fan de wrâld om ús hinne.

De wolkens driuwe troch de loft, It ljocht falt op it âlde hûs. De minsken libje, wurkje, dûnse, De tiid giet fierder, altyd troch. De dagen komme, de dagen geane, In libben fol fan moaije mominten.

De leafde bloeit yn eltse hert, De freonskip is in kostber goed. De lêste sinne straalt syn ljocht, De nacht falt, de sliep komt nij. De tiid ferflechtet as in draad, In fers dat nea fergetten wurdt.