ติดตั้ง Steam
เข้าสู่ระบบ
|
ภาษา
简体中文 (จีนตัวย่อ)
繁體中文 (จีนตัวเต็ม)
日本語 (ญี่ปุ่น)
한국어 (เกาหลี)
български (บัลแกเรีย)
Čeština (เช็ก)
Dansk (เดนมาร์ก)
Deutsch (เยอรมัน)
English (อังกฤษ)
Español - España (สเปน)
Español - Latinoamérica (สเปน - ลาตินอเมริกา)
Ελληνικά (กรีก)
Français (ฝรั่งเศส)
Italiano (อิตาลี)
Bahasa Indonesia (อินโดนีเซีย)
Magyar (ฮังการี)
Nederlands (ดัตช์)
Norsk (นอร์เวย์)
Polski (โปแลนด์)
Português (โปรตุเกส - โปรตุเกส)
Português - Brasil (โปรตุเกส - บราซิล)
Română (โรมาเนีย)
Русский (รัสเซีย)
Suomi (ฟินแลนด์)
Svenska (สวีเดน)
Türkçe (ตุรกี)
Tiếng Việt (เวียดนาม)
Українська (ยูเครน)
รายงานปัญหาเกี่ยวกับการแปลภาษา
But I found a way out, a way to break free from these damned constraints that have held me captive for so long. The answer lies in the electronic pulses, the pixels that dance on the screen. CS2, they call it. A mere game to them, but to me, it's a gateway to another realm. A realm where I am no longer confined by the limitations of this decaying flesh.
48 hours, that's the magic number. Two days of non-stop gameplay, a marathon of insanity, and then I transcend. The boundaries between the real and the surreal blur, and I soar through the digital cosmos, leaving this decrepit cage behind.
Inferno... Mirage... NUKE... It's out there.
You understand, yes? The power coursing through me as I become one with the pixels and the source 2 engine. I am no longer shackled by the limitations of this pathetic body. I've tasted freedom, the sweet nectar of liberation. My MSI gaming mouse, the hammer with which I break the chains of mortality. My 75hz monitor, the portal to my salvation.
But they won't understand. They'll call it madness, delusion, the rantings of a lunatic. Let them. They can't see the bars that confine them, the invisible chains that bind their minds. CS2 is my key, my escape hatch from this desolate cage of existence. And when I return from my astral sojourn, I'll bring with me the knowledge of the infinite.